Memoires schrijven is een inspannende en tijdrovende bezigheid, zeker voor een politicus die, zoals ik, nog voortdurend op de Europese en internationale scène optreedt en de verantwoordelijkheid draagt voor een supranationale partijorganisatie. Om die reden ging ik reeds in de beginfase van het boek op zoek naar medewerking. Mijn keuze viel op politiek auteur Hugo de Ridder, die zich als Wetstraatjournalist gedurende dertig jaar behoorlijk kritisch tegenover mij had opgesteld.

Toen hij me in de vakantie van 2004 een concrete planning voorlegde waardoor ik tegen mijn zeventigste verjaardag (19 april 2006) een manuscript van 850 bladzijden kon neerschrijven, dacht ik eerst dat hij een grapje maakte. Maar hij zegde me toe zijn volledige documentatie ter beschikking te stellen die hij verzameld had voor zijn politieke boeken, te beginnen met de biografische gegevens vervat in Omtrent Wilfried Martens. De inbreng van deze goedgeïnformeerde en vergrijsde Wetstraatwatcher zou mijn opzoekingswerk geweldig verlichten. Hij zou me bovendien voortdurend kunnen wijzen op hiaten in mijn verhaal.

Maar het mocht geen boek worden dat alleen kan worden gesmaakt en begrepen door de incrowd van de Wetstraat. Vandaar dat ik ook de medewerking heb ingeroepen van twee jonge wetenschappers van de K.U.Leuven, met name Pieter Ronsijn (voor de Belgische hoofdstukken - deel II), en Dr. Steven van Hecke (voor het Europese gedeelte - deel III).  

De taakverdeling tussen Pieter Ronsijn, Steven van Hecke, coördinator Hugo de Ridder en mezelf werd als volgt omschreven: 

• Medewerkers en coördinator staan in voor het verzamelen van documentatie (gerangschikt per hoofdstuk) en maken voorstudies na de auteur te hebben geïnterviewd.
• De auteur stelt vervolgens aan de hand van deze voorstudies een gepersonaliseerde basistekst op.
• In de eindfase worden deze basisteksten door het ganse team verbeterd / aangevuld / getoetst / geredigeerd. De eindredactie gebeurt dus gemeenschappelijk.

Dit groepswerk van jeugdige en vergrijsde ervaring heeft meermalen geleid tot vinnige discussies met als voornaamste bekommernis zo dicht mogelijk de historische waarheid te benaderen, voor zover die al bestaat. Het schrijven van mijn memoires werd op die manier een boeiende tocht door mijn eigen leven. Aan de hand van documenten, beelden en geluidsfragmenten werd ik telkens opnieuw geconfronteerd met mijn verklaringen en opvattingen van jaren geleden. Ook al zijn ze sedertdien geëvolueerd, toch heb ik er zorg voor gedragen mijn woorden en daden van weleer naar waarheid weer te geven.